Mladi članovi Orchestre du Nouveau Monde privukli su pažnju javnosti nastupima tokom protesta u Francuskoj, a njihov pristup muzici i aktivizmu autor teksta opisuje kao dio šire tradicije radikalnih orkestara koji muziku koriste kao sredstvo društvene borbe.
Tokom prošlosedmičnih studentskih protesta u Francuskoj, članovi Orchestre du Nouveau Monde našli su se među posljednjima koji su ostali na ulici, odnosno nastavili svirati, dok su suzavac i kanisteri padali među njihove kontrabase. Mladi muzičari, koje je kao tinejdžere okupio dirigent Étienne Jarrier sa prijateljima, postali su viralni zbog prkosnih nastupa i otvorenog političkog stava.
Orkestar se ne predstavlja kao klasična institucija koja teži samo estetskoj savršenosti. Naprotiv, u svom manifestu navode da orkestar nije “sveti objekt ljepote, nego alat za borbu”, a svoj rad povezuju s građanskom neposlušnošću, radom u školama, demonstracijama i koncertima. Cilj im je, kako navode, ponuditi drugačiju vrstu klasične muzike, onu koja je ponovo povezana sa stvarnošću.
Vizija svijeta koju zagovaraju Jarrier i njegovi saradnici opisuje se kao antirasistička, antikapitalistička, feministička, ekološka i posvećena de-rastu. Njihov način djelovanja namjerno je provokativan, ne samo prema dominantnim političkim tokovima nego i prema institucijama klasične muzike. Izvode La Marseillaise, muziku iz Avengersa, Dvořákovu Simfoniju iz Novog svijeta i protestne pjesme, a kvalitet nastupa mjere po tome koliko podstiču svijest i angažman publike, a ne samo po tehničkoj preciznosti.
Autor teksta podsjeća da ONM nije usamljena pojava, nego dio duže tradicije politički i estetski radikalnih orkestara. Kao prethodnike navodi britanski Scratch Orchestra i Portsmouth Sinfoniju, ali i savremene ansamble u Ujedinjenom Kraljevstvu koji kroz inkluziju, rad s mladima i angažman osoba s invaliditetom spajaju društveni aktivizam i orkestarsku praksu. U zaključku se ističe da je upravo veza klasične muzike s politikom i društvom ono što joj daje snagu, a pokušaj da se ta veza zanemari jedan je od razloga zbog kojih je ovaj umjetnički oblik često odvojen od stvarnosti.
Izvor: The Guardian